Waarschijnlijk weten velen van u dat niet maar mijn vrouw Jose en ik zijn de trotse bezitters van twee ruwharige dwergteckels. Of eigenlijk Jose is het enige echte baasje en ik geniet mee en mag vooral in actie komen voor het uitlaten ’s morgens en de minder gezellige bezoekjes aan de dierenarts. Maar eerlijk is eerlijk: we genieten enorm van het duo. Pippi en Lotje, moeder en dochter. Ook dat nog. Want af en toe fokken we met één van onze hondjes en hebben we dus een nestje. En Lotje is het resultaat van het eerste nestje van Pippi, nu ruim 3 jaar geleden.
Afgelopen zomer was Lotje zwanger. En tijdens de zwangerschap was het gedrag van Lotje merkbaar anders. Lotje is vooral veel meer dan anders heel aanhankelijk.
Op internet lazen we wat een hond ervaart als ze zwanger is. De hond is zich er niet van bewust dat ze zwanger is en ze een aantal jonge hondjes ter wereld zal brengen. Maar de moederhond ervaart wel dat er “iets aan de hand is”, dat er in de (nabije) toekomst ”iets gaat gebeuren”. Maar wat, hoe en wanneer, daarvan heeft ze geen idee.
Ligt in die ervaring van onze zwangere teckel niet een treffende overeenkomst met de situatie van ons allemaal? We geloven vanuit het evangelie inderdaad dat er “iets gaat gebeuren”, dat er ”iets aan de hand is”. Maar wat precies, wanneer precies en hoe dan, dat weten we ten diepste niet. We geloven dat in de toekomst een nieuwe schepping wacht. Er gaat inderdaad echt iets gebeuren. Maar wanneer, hoe en wat, daar kan niemand zich iets bij voorstellen. En datzelfde besef is er ook als we kijken naar de wereld van vandaag en naar ons eigen leven: er kan “van alles gebeuren” en er is in allerlei opzichten ’iets aan de hand”. Maar ook daarvan geldt: het hoe, het wanneer en het wat, dat weten we niet.
Dat ongrijpbare maakt Lotje tijdens haar zwangerschap zo aanhankelijk. Elke avond als Jose op de bank zit kruipt Lotje heel dicht tegen haar aan en zoekt ze bescherming, veiligheid en geborgenheid bij haar enige echte baasje. In het onzekere besef: dat er iets gaat gebeuren maar zij niet weet wat, hoe en wanneer geeft die nabijheid haar een veilig gevoel.
Wat een prachtige geloofsles ligt in dit gedrag van dit teckeltje voor ons. In de onzekerheid van het besef dat er iets staat te gebeuren maar dat je niet weet wat, hoe en wanneer is het geweldig wanneer je, zoals ons zwangere hondje in alle onzekerheid bescherming zoekt bij “de baas”, wij in alles wat wij niet weten en ons soms onzeker maakt we ons geborgen mogen weten bij de God in wie we geloven. Dicht bij Hem is het veilig, ben je geborgen, vind je houvast bij die Ene die door en door betrouwbaar is en met wie we blijvend verbonden mogen zijn.
Maar ons teckel-duo liet ook nog iets anders zien. Naast Lotje hebben we ook Pippi, de moeder van Lotje. En het is aandoenlijk om te zien hoe de moeder haar dochter in deze fase veel nadrukkelijker dan ooit tevoren in de gaten houdt, beschermt en haar extra zorg biedt. Hoe intens de moederhond ook gefocust is op eten, ze staat in deze fase Lotje toe dat die ook haar etensbakje leeg eet. En laatst bevrijdde de moeder Lotje van een teek door net zolang te likken op de plek waar de teek zat tot die ”loskwam”. Ontroerend en aandoenlijk om te zien. En los van het feit of moeder en dochter zich hun relatie nog bewust zijn, dit laat wel echt iets zien! En ook daarin is het verhaal van ons teckel duo een levensles voor ons allemaal: hoe mooi dat in de onzekerheid van het besef dat er iets staat te gebeuren maar dat je niet weet wat, andere mensen je nabij zijn zoals Pippi de moederhond haar dochter Lotje nabij was en is. Mooi als er iemand zo voor je is, mooi ook om er zelf zo voor iemand anders te zijn.
Onze zwangere teckel leert ons een geloofsles. Eén ding is zeker: daar is ze zich totaal niet van bewust. En ook dat is een les: soms ben je een voorbeeld voor een ander op diens (geloofs)weg zonder dat je dat jezelf bewust bent.
Henk van Dam
P.S.
Inmiddels is Lotje bevallen van drie kerngezonde pups die ook alle drie een nieuw baasje gevonden hebben en het uitstekend doen.